Rondjes, raketjes en sprintjes: Onze sponsorloop

Toen ik hoorde van de sponsorloop van ’t Regenboogje wist ik eigenlijk niet goed wat ik moest verwachten. Vooraf had ik beelden in mijn hoofd van een regionaal event met veel HUP-spandoeken en overenthousiaste, luid roepende ouders langs een atletiekpiste, met totaal uitgeputte kinderen die voor het goede doel hun longen uit hun lijfje liepen. Ik was dus wel benieuwd hoe dit evenement in werkelijkheid zou verlopen.

Na een vraag aan Nancy Nuyts of ouders welkom waren langs de kant, kwam er meteen een heel positieve reactie. Ze gaf wel aan dat ik best op tijd kon zijn, want de kinderen zouden meteen van start gaan. Daarop besloot ik om direct na een bakje koffie van het door het oudercomité georganiseerde Oudercafé aan de schoolpoort koers te zetten richting de VUB.

Bij de VUB was het meteen duidelijk dat de school de atletiekbaan voor zichzelf zou hebben. Hier en daar liepen nog wel wat verdwaalde atleten hun eigen rondjes, maar verder was het heel gezellig en kleinschalig. In het begin stond ik er als enige nieuwsgierige ouder, maar later kwamen er toch nog enkele ouders bij. Wij hebben ons allemaal discreet opgesteld en enkel geapplaudisseerd wanneer daar aanleiding toe was. Schreeuwende ouders werden dus nergens waargenomen. We zouden waarschijnlijk ook niet boven het enthousiasme van onze klassen op de tribune uitgekomen zijn.

Op het sportterrein is juf Nancy van turnen duidelijk de baas en het evenement was strak georganiseerd onder haar leiding. Alle klassen liepen de eerste rondjes achter juf Nancy en andere sportieve leerkrachten aan. Dit gebeurde per twee leerjaren samen (L1 + L2, L3 + L4, L5 + L6). Tijdens die eerste rondjes mochten de kinderen haar absoluut niet inhalen. Eén leerkracht liep mee achteraan, in het tempo van het laatste kind. In de laatste ronde mochten de kinderen echt losgaan. Sommigen sprintten direct weg, anderen deden het rustiger aan. Elke klas liep hetzelfde vooraf vastgelegde maximumaantal rondjes. Petje af voor juf Nancy, want zij liep alles mee op een stevig tempo.

Een klein groepje sportieve kinderen mocht op doktersadvies niet rennen wegens knie- of enkelblessures. Zij legden het parcours wandelend af om toch sponsorgeld bijeen te brengen. Daar zouden volgens Juf Lieve trouwens nog enkele snelle lopers tussen gezeten hebben, die mogelijk invloed hadden kunnen hebben op de eindresultaten.

Na de sponsorloop rondjes arriveerde Nancy Nuyts met twee kratjes raketijsjes van het oudercomité. Die werden gretig afgenomen door de kinderen. Een welkome verkoeling, want het was een warme dag.

Gelukkig bleven er nog enkele over, zodat ook de aanwezige papa’s en mama’s nog een raketje konden meepikken.

Na de sponsorloop en de raketjes volgden nog sprintwedstrijden per klas. Eerst liep de hele meisjesgroep van een klas tegen elkaar, daarna de jongens. De drie snelsten van elke groep gingen door naar de klasfinale. Uiteindelijk namen dus telkens drie meisjes het op tegen drie jongens uit een klas.

Die sprintjes waren echt leuk om naar te kijken. Er zaten bijzonder fanatieke kinderen tussen die ook echt snel konden lopen, zowel jongens als meisjes. Volgens mij werden in twee van de zes klassen de sprintfinales zelfs gewonnen door een meisje. De vraag blijft natuurlijk hangen: wat als die wandelende sporttalenten toch hadden mogen meedoen? Waren de uitslagen dan anders geweest? We zullen het nooit weten.

Aan het einde van de ochtend was het programma afgewerkt en ging de hele school terug naar Schaarbeek. De sfeer was heel gezellig en ontspannen. Het was leuk om als ouder de kinderen eens in deze sportieve context te zien. Veel onderlinge loyaliteit, veel aanmoedigingen en vooral veel plezier.

Nu maar zien of de inzet van onze kinderen veel sponsorgeld heeft opgebracht. Aan de kinderen en de organisatie heeft het in elk geval niet gelegen.

Wat een leuk sportevent van de school!

Een papa.